Arşiv

Bauhaus Sanat ve Tasarım Okulu, 1919 yılında Walter Gropius tarafından Weimar kentinde kurulmuştur. I. Dünya Savaşı’nın ardından yıkıma uğramış bir Avrupa’da Bauhaus, sanatı elit bir uğraş olmaktan çıkarıp gündelik yaşamın merkezine yerleştirmeyi hedeflemiştir.

Mies van der Rohe’nin mimarlığının merkezinde açık plan ve evrensel mekân kavramı yer alır.

20. yüzyıl modern mimarlığı tek bir doğrusal akım değildir; aksine farklı ideallerin ve çelişkilerin iç içe geçtiği bir düşünsel alandır. Le Corbusier, Bauhaus ve Mies van der Rohe, bu alanın üç temel ama farklı yönünü temsil eder.

Le Corbusier, insan bedenini merkeze alan bir ölçü sistemi olan Modulor’u geliştirmiştir. Altın oran ve insan anatomisine dayanan bu sistem, mimarlıkta evrensel bir ölçü dili yaratmayı hedefler.

Schitt’s Creek ilerledikçe Moira, bu performatif kimliği gevşetmek zorunda kalır. Sahici temas, rolü sürdürülemez kılar.

Festival sinemasına aşina bir habitus, sessizliği “anlam” olarak okur. Diğer habitus, boşluk görür. Kimse yanlış değildir; ama herkes eşit konumda değildir.

Pierre Bourdieu ile Régis Debray arasındaki fark, genellikle “biri sosyolog, diğeri iletişim teorisyeni” gibi masum bir ayrımla geçiştirilir. Oysa bu fark, kültür alanlarında kimin konuştuğunu değil, neyin hayatta kaldığını belirleyen bir yarılmaya işaret eder.

Debray için mesele eşitsizlikten önce aktarımın kendisidir. Bir fikrin, bir inancın ya da bir ideolojinin hangi maddi araçlarla ve kurumsal yapılarla varlığını sürdürdüğü sorusuna odaklanır.

Debray’in düşüncesinde din, geri kalmışlığın değil; kültürel sürekliliğin bir biçimidir. Ona göre modern toplumlar dini dışladıklarını iddia etseler bile, seküler kutsallar üretirler.

Guest karakterleri birey değil, pozisyon temsil eder. Ama asla aşağılanmazlar; empati korunur.