Marco Vicario Kimdir?

İtalyan sinemasının özellikle 1960’lı ve 1970’li yıllardaki popüler yapımlarını anlamak için yalnızca dönemin ünlü oyuncu ve yönetmenlerine bakmak yeterli değildir. Kamera önünde başlayan kariyerini yönetmenlik, senaristlik ve yapımcılıkla genişleten Marco Vicario, bu dönemin çok yönlü sinema insanlarından biridir. Ticari sinemanın dinamiklerini iyi bilen Vicario, farklı türleri bir araya getiren filmleriyle İtalyan sinemasında kendine özgü bir yer edinmiştir.

Vicario’nun adı bugün en çok Sette uomini d’oro (Yedi Altın Adam) filmiyle anılır. 1965 yılında çekilen bu yapım, soygun filmi, komedi ve macera unsurlarını birleştirerek büyük ilgi görmüş; aynı zamanda besteci Armando Trovajoli tarafından hazırlanan müzikleriyle de dönemin sinema kültüründe iz bırakmıştır. Vicario daha sonra erotik komedi, melodram ve popüler sinema türlerinde çalışmalar yaparak filmografisini genişletmiştir.

Bu açıdan Marco Vicario, yalnızca belirli bir filmin yönetmeni olarak değil, oyunculuktan yapımcılığa ve yönetmenliğe uzanan çok yönlü kariyeriyle İtalyan sinemasının önemli figürlerinden biri olarak değerlendirilmelidir.

Marco Vicario kimdir?

Marco Vicario, doğum adıyla Renato Vicario, 20 Eylül 1925’te Roma’da dünyaya gelen İtalyan oyuncu, yönetmen, senarist ve yapımcıdır.

Gençlik yıllarında oyunculuk eğitimi alan Vicario, sinemaya ilk olarak kamera önünde adım attı. Ancak kısa süre içerisinde yalnızca oyunculukla yetinmeyerek sinemanın yapım ve yönetim tarafına ilgi göstermeye başladı.

1950’lerde oyuncu olarak çeşitli filmlerde rol aldıktan sonra yapımcılık alanında deneyim kazandı. 1960’larda ise yönetmenliğe geçerek kendi projelerini şekillendirmeye başladı.

Özellikle Sette uomini d’oro ile uluslararası tanınırlık kazanan sanatçı, sonraki yıllarda farklı popüler türleri denedi. Kariyerinin son döneminde ise yönetmenlik faaliyetlerini büyük ölçüde geride bıraktı.

Marco Vicario, 10 Eylül 2020’de Roma’da yaşamını yitirdi.

Renato Vicario neden Marco Vicario oldu?

Marco Vicario’nun aslında Renato Vicario olan adı, sinema kariyerinin ilk yıllarında değişti.

Roma’daki Centro Sperimentale di Cinematografia bünyesinde eğitim gördüğü sırada kendisiyle aynı adı taşıyan başka bir oyuncunun bulunması nedeniyle farklı bir isim kullanması önerildi. Bunun üzerine Marco Vicario adını benimseyen sanatçı, daha sonraki bütün çalışmalarında bu isimle tanındı.

Böylece başlangıçta pratik bir nedenden dolayı ortaya çıkan isim değişikliği, zaman içinde İtalyan sinemasında tanınan kalıcı bir sanatçı kimliğine dönüştü.

Sinema eğitimi

Vicario’nun sinema kariyerinin temelleri Roma’da atıldı.

Üniversite eğitimi sırasında sinemaya duyduğu ilgi giderek arttı ve dönemin önemli sinema okullarından Centro Sperimentale di Cinematografiaya devam etti. 1949 yılında buradan mezun oldu.

Bu eğitim, onun yalnızca oyunculuk konusunda değil, sinemanın teknik ve yaratıcı boyutları hakkında da bilgi edinmesini sağladı.

İlerleyen yıllarda yönetmenliğe geçmesi açısından bu eğitim son derece önemliydi. Çünkü Vicario kamera önünde olduğu kadar kamera arkasında da çalışabilecek bir sinema anlayışı geliştirdi.

Oyuncu olarak kariyerinin başlangıcı

Marco Vicario’nun sinemadaki ilk dönemi oyunculukla geçti.

1950’lerde çeşitli İtalyan yapımlarında rol alan sanatçı, dönemin popüler sinemasının farklı türlerinde kamera karşısına çıktı.

Bu dönemde Roma ore 11, Ragazze da marito, Divisione Folgore, Operazione mitra ve Soli per le strade gibi filmlerde yer aldı.

Oyunculuk kariyeri daha sonra yönetmenlik çalışmalarının gölgesinde kalsa da bu deneyim Vicario’ya sinema setinin işleyişini içeriden öğrenme fırsatı verdi.

Bir oyuncunun kamera karşısındaki davranışlarını bilmesi, ilerleyen yıllarda yönetmen olarak oyuncularla kurduğu iletişime de katkıda bulundu.

Oyunculuktan yapımcılığa

Vicario’nun kariyerinde önemli kırılma noktalarından biri yapımcılığa yönelmesidir.

Oyunculuk sırasında edindiği sektör deneyimini kullanarak film üretiminin ekonomik ve organizasyonel tarafına dahil oldu.

Kurduğu Atlantica Cinematografica üzerinden çeşitli film projelerinin yapımında görev aldı.

Bu süreç, Vicario’nun yönetmenlik kariyerinin de önünü açtı. Artık yalnızca bir senaryoyu ya da sahneyi yorumlayan sanatçı değil, filmin bütünüyle ilgili karar verebilen bir sinemacı konumuna gelmişti.

Bu nedenle onun yönetmenlik kariyerini yapımcılıktan bağımsız düşünmek doğru değildir.

Yönetmenliğe geçiş

Marco Vicario’nun yönetmenlik serüveni 1960’ların başında belirginleşti.

Le ore nude, yönetmenin kamera arkasındaki kariyerinin önemli erken dönem çalışmalarından biri oldu. Bu filmle birlikte Vicario, kendi sinema dilini oluşturmaya başladı.

Ancak asıl çıkışını 1965 yılında gerçekleştirdiği Sette uomini d’oro ile yaptı.

Bu film, Vicario’nun hem yönetmen hem senarist hem de yapımcı olarak yeteneklerini bir araya getiren bir projeydi.

Sette uomini d’oro neden önemlidir?

Sette uomini d’oro, Marco Vicario’nun filmografisinin merkezinde yer alan yapımdır.

Film, büyük bir altın soygunu planlayan uluslararası bir grubun hikâyesini anlatırken klasik suç filmlerinin ciddiyetini mizah ve macera unsurlarıyla kırar.

1965 yılında gösterime giren yapımın oyuncu kadrosunda Rossana Podestà, Philippe Leroy ve Gastone Moschin gibi isimler bulunuyordu. Filmin müzikleri ise daha sonra İtalyan sinemasının önemli bestecilerinden biri olarak anılacak Armando Trovajoli tarafından hazırlandı.

Vicario’nun yönetmenliği, filmin temposunu yüksek tutarken soygun hikâyesini eğlenceli bir macera atmosferine dönüştürür.

Bu özellik, filmin yalnızca İtalya’da değil, farklı ülkelerde de izleyici bulmasına yardımcı oldu.

Armando Trovajoli ile müzikal ortaklık

Sette uomini d’oronun başarısında Armando Trovajoli’nin müziklerinin de önemli payı vardır.

Trovajoli, cazdan beslenen enerjik müzik anlayışını filmdeki soygun atmosferine uyarladı. Ritmik yapı, karakterlerin hareketliliğini ve planın karmaşıklığını desteklerken filmin komedi tarafını da güçlendirdi.

Böylece görüntü ve müzik arasında güçlü bir bütünlük ortaya çıktı.

Vicario ile Trovajoli’nin çalışması, 1960’ların İtalyan popüler sinemasında yönetmen ve besteci işbirliğinin başarılı örneklerinden biri haline geldi.

Venedik Film Festivali’ndeki gösterim

Sette uomini d’oro, 1965 yılında Venedik Film Festivali’nin 26. edisyonunda yarışma dışı olarak gösterildi.

Filmin festivalde yer alması, yapımın İtalyan popüler sineması içerisindeki görünürlüğünü artırdı. Ardından İtalya’da önemli bir gişe başarısı elde etti.

Film, daha sonraki dönemde İtalyan soygun filmlerinin ve suç komedilerinin dikkat çekici örneklerinden biri olarak anılmaya devam etti.

Ödüller ve başarı

Sette uomini d’oro’nun başarısı ödüllerle de desteklendi.

Film, Nastro d’Argento kapsamında yapım ve müzik dallarında ödüllendirildi. Özellikle Armando Trovajoli’nin müzikleri, filmin atmosferini güçlendiren önemli unsurlardan biri olarak öne çıktı.

Bu başarı Marco Vicario’nun yönetmen olarak kariyerini hızlandırdı.

Il grande colpo dei 7 uomini d’oro

İlk filmin başarısının ardından Vicario aynı evrene geri döndü.

1966 yılında Il grande colpo dei 7 uomini d’oro adlı devam filmini yönetti. Rossana Podestà ve Philippe Leroy gibi isimlerin yeniden yer aldığı yapım, ilk filmdeki suç, macera ve komedi karışımını sürdürdü.

Trovajoli de devam filminde müzikleri üstlendi.

Vicario böylece tek bir başarılı film üretmekle kalmadığını, popüler bir formülü devam ettirebilecek bir yönetmen olduğunu da gösterdi.

Rossana Podestà ile ilişkisi

Marco Vicario’nun hayatında sinema dünyasından önemli bir isim daha vardı: Rossana Podestà.

İtalyan sinemasının tanınmış oyuncularından Podestà ile 1953 yılında evlenen Vicario’nun bu evlilikten iki çocuğu oldu.

İkili yalnızca özel hayatlarını değil, profesyonel yaşamlarını da sinema üzerinden paylaştı. Podestà, Vicario’nun yönettiği Sette uomini d’oro ve Il grande colpo dei 7 uomini d’oro filmlerinde rol aldı.

Evlilikleri 1970’li yıllarda sona erdi.

1970’lerde Marco Vicario sineması

1960’larda soygun filmleriyle öne çıkan Vicario, 1970’lerde sinema anlayışında farklı bir yöne ilerledi.

İtalyan sinemasında erotik komedilerin ve cinsellik merkezli popüler yapımların yaygınlaşması, yönetmenin filmografisini de etkiledi.

Bu dönemde komedi, erotizm ve melodramı bir araya getiren filmler çekti.

Vicario’nun bu dönemini anlamak için İtalya’daki toplumsal değişimleri de göz önünde bulundurmak gerekir. 1970’ler, sinemada daha önce tabu kabul edilen konuların açık biçimde işlenmeye başladığı yıllardı.

Paolo il caldo

1973 tarihli Paolo il caldo, Vicario’nun 1970’lerdeki sinema anlayışının önemli örneklerinden biridir.

Film, erotizm ve komediyi bir araya getirirken yönetmenin popüler sinemaya yönelişini de ortaya koyar.

Bu dönemde Vicario, seyirci beklentilerini ve ticari sinemanın eğilimlerini yakından takip etti.

Dolayısıyla Paolo il caldo, onun filmografisinde 1960’lardaki soygun filmlerinden 1970’lerin erotik komedilerine geçişi gösteren yapımlardan biridir.

Homo Eroticus ve L’erotomane

Vicario’nun 1970’lerdeki çalışmalarında erotik komedi türü daha da belirgin hale geldi.

Homo Eroticus ve L’erotomane, yönetmenin bu alandaki filmleri arasında sayılır.

Bu yapımlar dönemin popüler kültüründeki cinsellik anlayışını, erkeklik algısını ve toplumsal tabuları komedi unsurları üzerinden ele alıyordu.

Bugünden bakıldığında bu filmler, yalnızca eğlence amaçlı yapımlar olarak değil, 1970’lerin İtalyan popüler sinemasının toplumsal ve kültürel atmosferini yansıtan örnekler olarak da değerlendirilebilir.

Mogliamante

1977 yapımı Mogliamante, Vicario’nun filmografisindeki farklı tonlara sahip çalışmalardan biridir.

Yönetmen bu filmde erotik unsurları melodram ve romantik anlatıyla birleştirdi.

Böylece Vicario’nun sinema kariyerinde yalnızca komedi ve soygun filmlerinin bulunmadığı görülür.

Yönetmenin türler arasında geçiş yapabilmesi, kariyerinin en dikkat çekici özelliklerinden biridir.

Il cappotto di Astrakan

1979 tarihli Il cappotto di Astrakan, Vicario’nun sonraki dönem çalışmalarından biridir.

Film, yönetmenin popüler sinema anlayışını sürdürdüğü yapımlardan biri olarak değerlendirilir.

Vicario’nun bu dönemdeki üretimleri, İtalyan sinemasında ticari türlerin geniş izleyici kitlesi üzerindeki etkisini göstermektedir.

Scusa se è poco

Vicario’nun yönetmenlik kariyerinin son dönem filmlerinden biri Scusa se è poco oldu.

1982 yılında gösterime giren yapım, sanatçının uzun süren yönetmenlik kariyerindeki son önemli halkalardan biridir.

Bu filmden sonra Vicario’nun yönetmenlik faaliyetleri önceki dönemlere kıyasla belirgin biçimde azaldı.

Marco Vicario’nun sinema tarzı

Vicario’nun sinema anlayışını tek bir türle sınırlandırmak mümkün değildir.

Onun filmografisinde:

• suç,
• soygun,
• komedi,
• macera,
• erotik komedi,
• melodram,
• romantik anlatı

gibi farklı türlerin izleri görülür.

Ancak bu türlerin tamamında ortak bir özellik bulunur: seyirciyle doğrudan iletişim kuran popüler anlatım.

Vicario, filmlerini geniş kitlelere ulaşabilecek biçimde tasarladı. Karmaşık anlatım teknikleri yerine tempo, mizah, çekici karakterler ve güçlü müzik kullanımına önem verdi.

Bu nedenle onun sinemasını, İtalyan sanat sinemasından çok popüler tür sineması bağlamında değerlendirmek daha doğru olacaktır.

Yönetmen, yapımcı ve senarist olarak Vicario

Marco Vicario’nun en önemli özelliklerinden biri, sinemanın yalnızca tek bir alanında uzmanlaşmamış olmasıdır.

Oyuncu olarak kamera önünde bulundu.

Senarist olarak hikâyelerin oluşumuna katkı verdi.

Yapımcı olarak filmlerin finansal ve organizasyonel süreçlerini yönetti.

Yönetmen olarak ise bu unsurları bir araya getirerek filmleri şekillendirdi.

Bu çok yönlü yaklaşım, onun sinema sektörünü bütünsel biçimde kavramasını sağladı.

Marco Vicario ve İtalyan popüler sineması

Vicario’yu sinema tarihindeki yerine oturturken İtalyan popüler sinemasının gelişimi özellikle önemlidir.

İtalya’da savaş sonrası dönemde ortaya çıkan Yeni Gerçekçilik, dünya sinemasında büyük bir sanatsal etki yaratmıştı. Ancak aynı dönemde geniş seyirci kitlesine hitap eden ticari yapımlar da gelişiyordu.

Vicario ikinci çizgide yer alan sinemacılardan biriydi.

Onun filmleri yüksek sanat iddiasından ziyade eğlendirmeyi, şaşırtmayı ve izleyicinin ilgisini canlı tutmayı amaçladı.

Bu durum, eserlerinin sinema tarihindeki önemini azaltmaz. Tam tersine, İtalyan sinemasının yalnızca sanat filmlerinden oluşmadığını ve popüler türlerin de ülkenin sinema kültüründe önemli bir yer tuttuğunu gösterir.

Marco Vicario’nun ailesi ve sinema mirası

Vicario’nun sinemayla ilişkisi sonraki kuşaklara da uzandı.

Rossana Podestà ile evliliğinden dünyaya gelen çocuklarından Stefano Vicario ve Francesco Vicario görsel-işitsel alanda çalıştı.

Ailenin sonraki kuşağında ise oyuncu ve müzisyen Margherita Vicario dikkat çekti.

Bu açıdan Vicario ailesi, İtalyan sinema ve televizyon dünyasında birkaç kuşağa yayılan bir sanat geleneği oluşturdu.

Marco Vicario ne zaman öldü?

Marco Vicario, 10 Eylül 2020 tarihinde Roma’da hayatını kaybetti.

20 Eylül 1925 doğumlu olduğu için ölümünden yalnızca on gün sonra 95 yaşına girecekti.

Sanatçının ölümü, İtalyan sinema çevrelerinde özellikle 1960’ların popüler sinemasına yaptığı katkılar nedeniyle anıldı.

Vicario’nun kariyeri yaklaşık yetmiş yıl boyunca farklı biçimlerde sinemayla bağlantılı kaldı.

Marco Vicario’nun önemli filmleri

Marco Vicario’nun filmografisi oldukça geniş olmakla birlikte, kariyerinin farklı aşamalarını görmek açısından bazı yapımlar özellikle önemlidir:

Le ore nude (1964): Vicario’nun yönetmenlik döneminin erken örneklerinden.

Sette uomini d’oro (1965): Yönetmenin en büyük çıkışı ve uluslararası tanınırlığını sağlayan film.

Il grande colpo dei 7 uomini d’oro (1966): İlk filmin devamı niteliğindeki suç-komedi yapımı.

Il prete sposato (1970): 1970’lerin başındaki çalışmalarından biri.

Paolo il caldo (1973): Erotik komedi döneminin dikkat çeken yapımlarından.

L’erotomane (1974): Popüler erotik komedi türündeki çalışmalarından.

Mogliamante (1977): Erotik ve melodramatik unsurları bir araya getiren film.

Il cappotto di Astrakan (1979): Kariyerinin sonraki dönemindeki yapımlardan.

Scusa se è poco (1982): Yönetmenlik kariyerinin son dönem örneklerinden.

Sonuç

Marco Vicario, İtalyan sinemasında oyunculuktan yönetmenliğe uzanan kariyeriyle dikkat çeken çok yönlü bir sanatçıdır. 20 Eylül 1925’te Roma’da doğan Vicario, genç yaşta sinemaya ilgi duymuş ve Centro Sperimentale di Cinematografia’da eğitim almıştır.

Kariyerinin ilk döneminde oyunculuk yapan sanatçı, kısa süre içinde yapımcılığa ve ardından yönetmenliğe yönelmiştir. Bu geçiş, onun sinema sektörünün hem kamera önü hem de kamera arkasındaki işleyişini yakından tanımasını sağlamıştır.

Vicario’nun adını sinema tarihine en güçlü biçimde yazdıran film ise kuşkusuz Sette uomini d’orodur. 1965 tarihli bu yapım, suç filmi ile komediyi birleştiren yapısıyla dönemin popüler sinemasında önemli bir başarı elde etmiş ve Vicario’nun yönetmen olarak tanınmasını sağlamıştır.

Filmin müziklerini hazırlayan Armando Trovajoli ile kurduğu yaratıcı ortaklık da yapımın başarısında önemli bir rol oynamıştır. Trovajoli’nin caz temelli melodileri, Vicario’nun hızlı ve mizahi anlatımına son derece iyi uyum sağlamıştır.

İlk filmin başarısının ardından gelen Il grande colpo dei 7 uomini d’oro, Vicario’nun soygun sinemasındaki konumunu pekiştirmiştir. Ancak yönetmen kariyerini tek bir türle sınırlandırmamış; 1970’lerde erotik komedi ve melodram türlerine yönelmiştir.

Paolo il caldo, Homo Eroticus, L’erotomane, Mogliamante ve Il cappotto di Astrakan, bu dönemin önemli örnekleri arasında yer alır.

Marco Vicario’nun sinema tarihindeki önemi, büyük ölçüde İtalyan popüler sinemasının değişen eğilimlerini takip edebilmesi ve farklı türleri ticari bir anlatım içerisinde bir araya getirebilmesinden kaynaklanır.

O, yalnızca yönetmen değil; oyuncu, senarist ve yapımcı olarak da çalışan bir sinema profesyoneliydi. Bu nedenle filmlerinin arkasındaki üretim sürecine geniş bir perspektiften yaklaşabiliyordu.

10 Eylül 2020’de Roma’da hayatını kaybeden Vicario, ardında özellikle 1960’ların suç-komedi sineması açısından değer taşıyan bir filmografisi bıraktı.

Bugün “Marco Vicario kimdir?” sorusunun yanıtı, yalnızca Sette uomini d’oro filminin yönetmenini tanımlamakla sınırlı değildir. Marco Vicario, İtalyan popüler sinemasının farklı dönemlerine uyum sağlayan, oyunculuktan yapımcılığa ve yönetmenliğe kadar sinemanın çeşitli alanlarında çalışan çok yönlü bir sanatçı olarak değerlendirilmelidir.

Onun eserleri, özellikle İtalyan sinemasının 1960’lı ve 1970’li yıllardaki ticari türlerini, seyirci beklentilerini ve popüler kültürünü anlamak açısından önemli bir kaynak niteliğindedir.Margherita Vicario Kimdir?